من اکثر روزها مسافرانی دارم. مسافرانی از جنس کاغذ. آنها که وقتی عزم سفر می‌کنند، چشم انتظاری من آغاز می‌شود. چشم انتظاریشان، لحظه‌های شیرینی است. گاهی ساعت حرکتشان را می‌دانم