دیروز به دعوت استادم، راهی انزلی شدم. جادهی انزلی تا سراهی حسنرود، مسیر سالها قبلمان بود. مسیری که همسرم را اواسط جاده پیاده میکردم و خودم به زیبا کنار میرفتم.
⛸دیشب خواب عجیبی دیدم. خواب روزهایی را دیدم که بیمهابا روی چرخهای اسکیت، پرواز را مزه میکردم. اما در همان خواب، ناگهان ترسی حاضر شد. یک سال و اندی است
⛸دو حرکت «فرشته» و «عقرب» علاقهمندیهای من در اسکیت بوده و هستند. فرشته چند جلسهای طول کشید، اما عقرب را در همان جلسه اول، چند بار درست اجرا کردم. هر
فابیو مورابیتو در یکی از جستارهایش به نام دیکتهنویس در کتاب «به زبان مادری گریه میکنیم» موضوع جالبی را بیان میکند. او دست نوشته رمانی از دوستش را دریافت کرده
پارسال دی ماه بود که به جهت تهویه هوای درون قلبمان، کلبهای چوبی را در محدودهی جنگلی رودبار، برای یک شب کرایه کردیم. عصر پنجشنبه تا ظهر روز جمعه. تابحال
در مسیر بازگشت از سفرم به تهران چه گذشت؟ ساعت 13:30 بود که به ایستگاه سواری رسیدیم. قرار بود 15 دقیقه دیگر حرکت کنیم که تبدیل به 1 ساعت شد.
به نام یزدان پاک زمستان سال گذشته در سفری یکروزه و تفریحی به اقامتگاهی در اطراف رودبار رفتیم که هم شبی را در کلبهای چوبی سپری کنیم و هم کودکانم
مفهوم ترس برایم مدتهاست که تغییر کرده و به مفهوم عجیب و البته نه خیلی غریب تبدیل شدهاست. اینکه چرا همیشه عجیب و غریب کنار هم میآیند خود جای بسی