پیرمرد و انجماد قلب من

سالها پیش به قصد خرید میوه به مغازه میوه‌فروشی کوچکی در پیرسرای رشت رفتم.

حین جمع کردن میوه‌ها، پیرمردی کنارم ایستاد و قصد داشت از سبدی که زیر میوه‌های تازه قرار داشت، میوه جمع کند.🍎

میوه‌فروش نگاهی به او انداخت و در جواب پرسش قیمتِ میوه‌های آن سبد، گفت: «هرچی برداری 1000 تومن.»

سبدی که پیرمرد برای جمع کردن میوه انتخاب کرده بود، پر از میوه‌های از جنگ برگشته‌ای بود که اثری از سلامت و صحت نداشت.

گویی میوه‌ها مسیر سخت و طولانیِ رسیدن به میوه فروشی را با مشقت طی کرده بودند و به دلایل مختلف دچار بلایای طبیعی شده و نتوانسته بودند سالم به مقصد برسند.
آثار جراحت و ضرب‌دیدگی به وضوح قابل‌مشاهده بود.

من مشغول جمع کردن میوه های 8 و 10 هزار تومنی بودم و عقل مجبورم می‌کرد که بدون نگاه کردن به پیرمرد، حساب میوه‌های خود را برسم و بروم.

عقل پیروز شد و من با وجود جنگ نیمه تمام عقل و قلب، بدون نگریستن به لحظه‌های تضرعِ پیرمرد و دستانی که رنجوری‌اش را فریاد می‌زد، راه خود رفتم.

سالها از آنروز و بی‌محلی‌ام گذشته و قلب من، هنوز انتظار پایان‌بندی دیگری را برای آن صحنه می‌کشد.
نَدار نبودم که چند پاکت میوه‌ی اضافه، حساب دخل و خرجم را بهم بزند.

🌷شاید اگر به سناریوی موردعلاقه قلبم گوش می‌دادم، تازگی، دستان پینه‌بسته‌ی پیرمرد را نوازش می‌داد و قلبم نیز از انجماد در آن لحظه خارج می‌شد.